Gülelim gülüşelim/Mutluğu bölüşelim

24/5/2008

Sarılalım Sanatın Dost Eline

SANATIN DOSTLUĞU

 

            Dost, uzakta olsa bile yakınımızda hissedebildiğimiz, en soğuk bir günde dahi ruhumuza verdiği sıcaklıkla ısınabildiğimizdir. Karanlıklarımızı, kara bulutlarımızı dağıtan, benliğimizi aydınlatan dostumuzun değerini bilmeli, gerçeğini sahtesinden ayırabilmeliyiz.

Dost, yanında yüksek sesle düşünebildiğimizdir.( Emerson), Ondan ayrılınca üzülme; çünkü “ayrılık gerçek dostlar için mihenk taşıdır. (La Cordaire) Dostuna özveri göster, bencillik etme. “Bencillik dostluğun zehiridir. ( Balzac). Kendimize verdiğimiz en güzel hediye olan dostluk(Stevenson) güvensizliğin başladığı yerde biter(Epikür). Gerçek dostluk karşılıklı güvenle sağlamlaşır. Bakma sen “güvenme dostuna, saman doldurur postuna” diyenlere. Sahte dostlar için söylenmiştir bu söz.

            En kalabalık yerde bile yapayalnız kalabiliriz. Dostlarımız gece gündüz yanımızda olamazlar. Tedirginlik nereye gitsek peşimizi bırakmaz, sakız gibi yapışır kimliğimize. Özlemimizi, umudumuzu eler, her yanımızı çamurlara beler, duvarımızı deler, bizi can evimizden vurur, çeşmemiz akmaz olur, ırmaklarımız kurur. Yaz bahar ayında bile kar yağar umduğumuz dağlara. Kurtlar dadanır en verimli bahçelere bağlara. Bir balık olur takılırız can sıkıntısının attığı ağlara. Hasret kalırız bereket saçan yağmurlara...

            Kötülükler, kötü olaylar birbirini izler. Bir bakarız ki, tutunacak dallar elimizden kayıyor, içimizdeki yaşama sevincini, sabrı hain bir ayak eziyor, mutluluğumuzun defterini dürüyor. Has bahçemizi ayrık otları, çalılar ve dikenler bürüyor. Çile hançerini bağrımıza dayıyor, yüreğimizi bin parçaya bölüyor. Düşüncelerimize kelepçe, duygularımıza kilit vuruluyor. Hiçbir suçumuz olmadığı halde karanlık zindanlara atılıyoruz...

            Bu durumda ne yaparsın? Çaresizliğin çivisiyle olduğun yerde çakılır kalırsın. “Benim sadık yârim kara topraktır” diyerek ölümün kucağına atılmaya kalkarsın. Ama dur, acele etme. Yanıbaşındaki dostunu görmezlikten gelme. Kim mi o? Sanattır sanat. Güzelliklerini karşılık beklemeden sana sunmaya hazırdır her zaman her yerde. Hadi sarıl boynuna, kucakla onu. Göreceksin ki hemen karşılık verecek, merhem olup yaralarını düzleyecek, kolunu açıp yollarını gözleyecektir. Hadi koş yanına, daha fazla bekletme bu güzel dostunu.

            Radyoyu aç, güzel bir müzik dinle. Televizyonu aç, kanalları dolaş, seyredebileceğin bir program çıkar mutlaka karşına. Evde oturmaktan sıkıldınsa çık dışarıya, bir resim sergisine git, doğayı seyret; gözün gönlün açılsın, ruhuna neşe saçılsın. Bir sinemaya gir; beyaz perdedeki görüntülerle bütünleş, hayallere dal. Bir müzeye uğra; eskiyle yeni arasında köprü kur. Sanatın büyülü havasını içine çek. Tiyatroyu da ihmal etme. Gerçekleri gör; doğruyu, iyiyi, güzeli gönül hanene konuk et. Kitapçı dostlarının da boyunları bükük kalmasın. Yeni çıkan kitapları karıştır, sanat- edebiyat dergilerine bak. Birkaçını eve götür, sayfalarını vakit buldukça çevir, karanlıkları devir. Paran yoksa kitapların sergilendiği bir kitaplığa gir, korkma senden para pul istemezler, cömertçe sunarlar her şeylerini.

            Gördün mü nasıl canlandı donuk hayatın, nasıl insancıllaştın, yaşamaktan zevk aldın. Dolup taştın bilgiyle kültürle, duygu ve düşüncelerle. Hep bunlar candan dost sanatın sayesinde oldu. Hadi öyleyse bil, anla değerini, önemini. Dostum yok diye kendini kapıp koyuverme. Dostuna dört elle sarıl. Göreceksin ki sen bir versen, hatta hiçbir şey vermesen de, o bin verecek, bahçeni yediveren gülleriyle bezeyecektir.

            Bizi yerlerde sürünmekten kurtaran sanatın elidir

            Bu gerçeği bilmeyen, görmeyen ya enayi ya delidir.

erhantigli@mynet.com

******************

3/5/2008

Turiste bak turistee!

3/5/2008

TURİSTİK AŞK

TURİSTİK AŞK

 

            Didim’e hem tatile gelmiş hem de yaralı gönlümün acısını dindirmek istemiştim. “Çivi çiviyi söker” diye düşünerek güzel kızlara takılmaya, onlarla oyalanmaya çalıştım ama hangi Türk kızına arkadaşlık teklif ettimse terslendim. Sanki yüz bulunca astar isteyecekmişim, kendilerine tecavüze yeltenecekmişim gibi öfkeyle, “Hadi başka kapıya!” der gibi baktılar. Biraz ısrar edince ne terbiyesizliğimi bıraktılar ne manyaklığımı.

            Tatilim zehir olmuş, umduğum dağlara kar yağmıştı. Bir kahveye oturup ne yapacağımı düşünmeye başladım. En iyisi buradan çekip gitmekti. Otobüs kaçta kalkıyordu acaba? Ben böyle kara düşüncelere dalmışken yan masaya sarı saçlı, yeşil gözlü güzel bir kız oturdu. Mutlaka turist olmalıydı. Kendi kendime, “Ne güzel kız be! Bu turist kızlar da çok güzel oluyor” diye söylendim, kızın gözlerine gözlerimi diktim. Bakışlarımdan rahatsız olup somurtmadı, aksine gülümsedi.

            “Kız dediğin böyle anlayışlı olacak” diye mırıldandım. “Keşke okulda İngilizce dersine çok çalışsaydım. Şimdi ne güzel konuşurdum kendisiyle.”

            Böyle dedikten sonra başımla selam verdim. O da karşılık vermesin mi! “Şu bendeki şansa bak. İdealimdeki kızı buldum ama kendisiyle konuşup anlaşamıyorum.”

            Bu sözlerimi kıza bakarak söylediğim için ona seslendiğimi sandı, yüzüme tatlı bir gülüşle baktı, “Vat?” dedi. Sanki dediğimi anlayacakmış gibi, “size söylemiyorum. Kendi kendime konuşuyorum. Güzelliğiniz beni büyüledi ama ne yazık ki bunu size aktaramıyorum” diye bir of çektim. Bir kahkaha attı, “Güzel?” dedi. “Senin o güzel diyen dillerini yesinler!” diye bağırdım. Elimle onu işaret ederek, “Sen güzel, hem de çok güzel” dedim. Elini göğsüne götürdü, “Ay em güzel?” diye sordu. Yahu İngilizce güzel ne demekti? Bir türlü bulamayınca “Hello! Hay!” diye bağırdım filmlerdeki gibi. İşe yaradı. O da bana, “Hello! Hay!” dedi. Sevindim ama gerisini getiremedim. Güzel gözlerine bir daha baktım. “Gözlerin bir içim su, içim yandı doğrusu” diye bir şarkı mırıldandım. Soran gözlerle “su?” dedi. Elimdeki su şişesiyle gözlerini işaret ettim. Bir kahkaha attı, gözlerini göstererek “su” dedi. “Sen de bir içim susun ama kalbimi yakıyorsun” diye içimi çektim. “Su…ateş?” diye dudak büktü.

            “Evet. Hem su hem ateşsin. Ya sen Türkçe öğren ya ben İngilizce konuşabileyim de sana olan aşkımı dile getirebileyim, ömür boyu ellerimiz birleşsin” diye ellerimi uzattım, ellerini işaret ettim. Gülerek ellerine baktı, “Vat?” dedi. Aklıma Orhan Veli’nin bir şiiri geldi: “Bilmem ki nasıl anlatsan sana derdimi/Ekmek parası desem değil/Gönül yarası desem değil/ Bir dert ki dayanılır şey değil” dedim. Gözlerini gözlerime dikmiş, ilgiyle, hatta sevgiyle beni dinliyordu. Ne dediğimi anlayamıyordu ama sesimin tonundan, duygusal konuşmalarımdan kendisine iltifat etimi, sevgimi belirttiğimi seziyor, seviniyor, buna memnun oluyordu.

            “Senin yerinde bir Türk kızı olsaydı beni böyle candan dinlemez, sözümü keserdi. Üstelik, “Terbiyesiz! Ben senin bildiğin kızlarda değilim” diye azarlar, kendisine sarkıntılık ettiğimi iddia ederdi. Oysa ben bu sözleri içimden gelerek söylüyorum. Anlıyor musun? Ah bir anlayabilsen  de aşkımın yüceliğini kavrayabilsen” deyip ellerimi birbirine vurdum.

            Saatine baktı, telaşla ayağa kalktı, gideceğini işaret etti. Üzüntüyle başımı salladım. “Biraz daha kalsaydın ya” dedim. Saatini gösterdi, “Tenk yu! Bay bay!” dedi. “Asıl ben sana teşekkür ederim. Beni sabırla dinledin. İçime su serptin” diyerek bilinçsizce arkasından yürüdüm. Otobüs yazıhanesine geldi, İzmir otobüsüne bindi. Ben de arkasında arabaya binmek, o nereye gidiyorsa oraya gitmek, kendisinden hiç ayrılmamak istedim ama hem cebimde yeterli para yoktu hem de yanlarında kaldığım dayımgillere haber vermeden bir yere gidemezdim. Kızı daha fazla rahatsız etmemeliydim. Belik de ailesinin yanına, memleketine gidecekti. Öyle olmasa bile nasıl anlaşacaktık, kuş diliyle mi yoksa tarzancayla mı?

            Sürücü arabayı sürmeye hazırlandı. “Güle güle aşk çiçeğim!” diye bağırdım. “Hoşça kal!” dedi. Hayretle, “Sen Türkçe biliyor muydun?” diye sordum. “Ben bir Türk kızıyım” dedi. “İyi ama nasıl olur?” diye dudak büktüm. Başımdan aşağı kaynar sular döküldü. Otobüs giderken el salladı: “Bir daha dikkat edin. Görünüşe aldanmayın. Bu kadar peşin hükümlü olmayın!” diye bağırdı.

            Şaşkınlıktan küçük dilimi yutacaktım neredeyse. Dilim tutuldu, konuşamadım. Giden hayallerimin arkasından bakakaldım.

 

Erhan Tığlı

*********

 

25/4/2008

25/4/2008

KİTAP OKU Kitap! Olma sakın Bitap...

KİTAP OKUMAK

            Kitap okumak: İyiliğe, güzelliğe uzanan, içinde binbir renk ve desen bulunan bir halı dokumak.

            Kitap okumak: Kardan, kıştan kurtulmak, bahar olmak, çiçek açmak, arıya dönüşerek;  çiçeklerden bal yapacak malzeme taşımak

            Kitap okumak: Sanat, bilim deryasına dalmak, yılana, yalana sarılmadan yaşamak.

            Kitap okumak: Düşünce ve duygularına yeni ufuklar açmak, mutluluğun gökyüzünde güvercin uçurmak.

            Kitap okumak: Özlemlerine, umutlarına kanat takmak, erdem ve özveriyle tanışmak.

            Kitap okumak: Yazarlardan aldığı güçle bilgisizliğin, bilinçsizliğin karanlığını delmek, acılarını unutup gülmek, aydınlık sabahlara uyanmak; kötülere, çirkinlere meydan okumak.

            Kitap okumak: Sevmenin, sevilmenin, insan olmanın değerini, önemini anlamak, uygarlaşmak, gelecek güzel günlere yelken açmak.

 

            Erhan Tığlı

            *********

« Önceki :: Sonraki »